JJJ Heessels

Een geheimzinnige lucht hangt boven de Bossche polder Het Bosschebroek. De eerste fietsers rijden richting hun werk. Het is koud maar warm gekleed stappen we de dijk op. Vanuit de polder zien we de stad ontwaken.

Er doemt een Duitse Herder voor ons op. Gelukkig loopt zijn baas pal achter hem of haar. Mijn wandelgenoot heeft het niet zo op honden.

Even staan we stil bij het overlijden van Piet Römer. Kijkend over het water naast ons merken we op dat de dood toch maar een vreemd iets is. En dat als er een icoon overlijd je pas weer even gaat beseffen hoe klein het leven is.

De polder leeft. Fietsers vanuit Vught rijden naar ´s-Hertogenbosch en een paar rijden net andersom. De duisternis maakt langzaam plaats voor de dag. We zien een knotwilg. De boom hangt over het water. De mooie natuur ruwe onderbroken door het viaduct over de Dommel waarover de A2 raast. Mensen die niet kunnen fietsen naar hun werk omdat ze te ver weg wonen van hun werk. We laten de racebaan voor wat het is, en zien een visser langs de waterkant. Veel heeft de man niet gevangen. Daar gaat het ook niet echt om. Want wat is er mooier dan in de ochtend langs de waterkant te zitten en naar de tobber te staren?

Even worden opgeschikt door het geluid van een brommer. Van praten komt niet veel. Telkens wensen de fietsers ons een goede morgen, en telkens wensen wij het hen terug. Het is een ritueel waar je gebruik van moet maken. Het geeft je een fijn gevoel. De dag begint goed. Al heb je het na een fietser of vijftig wel een beetje gehad en blijf je hangen in een glimlach en een knik.

Tijd om van de verharde weg af te wijken. Een smal pad door een weiland langs een vieze rode sloot brengt ons de bossen in. Even zijn we vrij van fietsers, maar worden we omsingeld door mensen met honden. Een soort van uitlaat route voor de mensen uit de buurt.

En paar minuten later zijn we terug op de verharde weg en begint het ritueel van knikken en glimlachen opnieuw. Op het kruispunt vragen we ons af of we naar Halder lopen of binnendoor naar Sint Michelsgestel.

We kijken samen naar boeken om ons heen,
soms draaien onze ogen rustig naar elkaar,
mijn hart dat klopt want ze is natuurlijk mooi,
echter als maanden verstrijken dan zal blijken,
dat we al die tijd geen boek hebben gezien,
maar verdronken zijn in elkaars zielenroerselen.

We stonden in een rij. De wachtruimte was ingericht als een museum. Twee poppen vertelde een verhaal over de spoorwegen in de Tweede wereldoorlog. Interessant. Natuurlijk lijken wij een soort van verdwaald tussen die gezinnen met kinderen. Twintig minuten verstreken. Gelukkig viel er veel te zien tijdens het wachten. De ruimte leek op een zolder. Met aan het schuine dak vele platen gehangen over illustere tijden. De poppen begonnen voor de twee keer van ons verblijf aan het zelfde verhaal.
Read the rest of this entry »

Een minuut voor twaalf. De reuze kerstboom doemt voor mij op. De schaal met oliebollen lacht mij zoet toe. We tellen af. 8,7,6,5,4,3,2, ……. Het is zondag.

Er is een nummertje versprongen. Wat geknal buiten. Kleintje die uit bed zijn getrommeld om naar het vuurwerk te kijken. Het is feest. Al weten ze niet precies waarom. Een week geleden werd er nog een kindje geboren. Dat valt uit te leggen. Het vuurwerk valt niet tegen.

De eerste oliebol heeft de uitweg al gevonden. Te vet of in combinatie met. Ondertussen lebberen we wat onbekende slakken af en geven diverse gorilla’s een hand. Goede wensen. De eerste jojo begint al weer over haar dieet. Op maandag gaan we inslaan, en dan beginnen we…. zucht.

Als de rookwolk is opgetrokken blijken vele straten vol troep. En in huis doen we nog een rondje zuchten, de restjes opdrinken want we hoeven niet meteen aan de goede voornemens te beginnen. Ik ben wens moe. Maar weet dat de komende dagen nog veel handje geschud zullen worden. Elkaar weer loze wensen toe te wensen, om vervolgens weer in het oude recept te vervallen en verder te gaan daar waar we in december gebleven zijn.

Vijf uur later sjok je vermoeid door het huis. Het te laat opblijven eist zijn tol. Maar goed andere mensen hebben het zwaarder. Daar is de kater van 2011 gezellig blijven slapen. De wereld ondertussen is niet veranderd. Ook met dit oud en nieuw zijn we niets opgeschoten, de wereld draait gewoon rustig door, en het oog van Andre Kuipers waakt over ons. Zucht…. een mooi jaar toe gewenst, maar of het dat gaat worden hangt helemaal van jezelf af!!!

Sommige mensen vinden mij op Emile Roemer lijken. Nee zo gek is dat niet eens. Het is immers familie. Meneer Roemer is een achterneef. Maar daar stopt ook alle gelijkenis. Ik ben geen aanhanger van het conservatief linkse gedachte goed. Als we alles maar bij het oude houden dan blijft alles goed gaan.

De wereld, het leven en de mens is onderhevig aan veranderingen. Stil stand is voor niemand ooit goed geweest. Daarom zal en kan ik nooit lid zijn van een partij zoals de SP.

Maar ook de vooruitgang die dit kabinet voorstaat is niet de mijnen. Immers een kabinet die voor een groot gedeelte leunt op een ondemocratisch gedrocht van mensen die bang zijn voor alles en iedereen, kan niet mijn kabinet zijn.

Kijkend naar mijn kerstboom en het vooruitzicht van de kerstdis besef ik maar al te goed dat we zijn gestrand op een dood lopend pad in een dicht bos, dat eind volgend jaar gekapt zal zijn. Niet om de weg naar het licht terug te vinden (misschien wel voor de CDA mensen) maar omdat bos nou eenmaal in de ogen van de Scrooges van dit land niet meer waard is dan een pakje boter bij de Lidl.

Het donker bos herbergt nog meer gedrochten, excessen die langzaam maar zeker beginnen te etteren. Nog even en we zijn terug bij af. Zijn we weer landje aan het spelen. Hebben we Europa afgeschoten en zitten we bibberend in onze niet warm te krijgen huizen. Vliegen we met JSF´s langs de grenzen, en met andere vliegtuigen vliegen we met gewortelde kinderen naar onherbergzame gebieden omdat we ons aan de wet willen houden.

Wat zijn we toch klein geworden onder Rutte 1. En om met een schoon geweten aan de kerstdis te kunnen beginnen kopen we onze ziel weer terug door platen te kopen bij de staatsomroep. Nee, ik ga mijn baard niet laten staan om het ding af te kunnen scheren bij het aantreden van kabinet die het beter met ons voorheeft dan de bange mensjes die er nu zitten. Geen zin in de Kerstman look. Ik ga maar weer verder met dromen en met positief in het leven staan want dat heeft veel meer zin dan bang te zijn voor verandering en of voor alles en iedereen. Prettig Kerstfeest.

Ik heb een aantal gesprekken mogen voeren met een aantal mensen boven de 65 jaar over hun en het leven. Van die gesprekken heb ik blogs geschreven. Deel 2: Langs de waterkant
Als jong mannetje had ik een vishengel alleen niet het geduld om stil te blijven zitten. Echter Koen zit sinds zijn pensioen bijna elke dag (vroeg in de ochtend) langs de Maas met verschillende hengels en dobbers. En ik zit op een mooie herfst ochtend naast hem. In stilte praten over het en zijn leven. Mijn geduld te bewaren voor de visjes.
Read the rest of this entry »

Ik zit op het terrasje schuin tegenover het kerkhof. Achter mij het café met feestzaal, waar de plaatselijke muziekvereniging bezig is met het opzetten van de zomer bingo. Koos, André en Wesley zingen over de liefde, een kleintje geluk op de vierkante meter. Op de muziekkiosk aan de andere kant van het kerkhof oefenen dansmariekes hun pasjes. De muziek in het café stopt, Read the rest of this entry »

Ik heb een aantal gesprekken mogen voeren met een aantal mensen boven de 65 jaar over hun en het leven. Van die gesprekken heb ik blogs geschreven. Deel 1: Het leven is een cadeautje!

Eigenlijk is het leven heel klein en simpel. Het is vijf uur, Rob zit voor het raam van zijn huis. Liever waren we buiten gaan zitten, maar het is aan het regenen. In mijn beroepsleven was ik leraar Geschiedenis. Heerlijk vak. Nooit overspannen thuis gezeten. Het gaat er om hoe je met die mannen en vrouwen om gaat. Wederzijds respect daar kan je een eind mee komen. Ach, natuurlijk zijn er bij die dat niet opbrengen, maar die liet ik dan maar begaan.
Read the rest of this entry »

Rust in het huis. De ketel met water fluit. Nog even tijd voor een kopje thee. Zijn vrouw strijkt boven nog een laatste vouw uit zijn colbert. Wit hemd, zwart pak, zwarte stropdas.

De dood hoort bij het leven, en als ik het niet doe wie doet het dan wel verzucht hij.
Hij is een man van weinig woorden. Nog even poetst hij zijn schoenen, dan gaan we op weg.

Voor de gelegenheid heb ik mij ook in een pak gehesen.

Uit de binnenzak van zijn colbert komt nog een kammetje te voorschijn. Het grijze haar in een scheiding. Nee geen roos op zijn kraag.
Read the rest of this entry »

Op de tafel een fles water, doorzichtig met druppeltjes aan de binnenkant. Een lieveheersbeestje kruipt er langzaam naar toe. In honderdduizend kleine stukjes ligt de vaas naast de tafel. Er zit niemand gehurkt om het boeltje op te vegen.

De klok geeft vier uur aan. Gordijnen zijn dicht geschoven. Spinnenweb in alle hoeken van de kamer. Een hand duwt een deur open. Piepend verbreekt het de stilte.

Het aanrecht is een verzamelplaats van potjes vol ondefinieerbare goedjes. Nergens een etiket met daar op de inhoud. Langs de ramen trekken hordes mieren voorbij. Er schiet een spin van onder een tafel de kast in.
Een trap die krakend zijn gast begeleid naar boven. Geen bewoner te vinden. Alleen een kamer vol plastic zakken. Elke supermarkt is wel vertegenwoordigd.
Read the rest of this entry »